mei 25, 2020

Solliciteren in coronatijd

Door Kirill

Nu de maatregelen rondom het coronavirus langzaam worden versoepeld staat Nederland ineens een stuk minder stil als vorige week. De (thema)parken gaan weer open en volgende week mogen we weer massaal het terras op. Zelfs in de zorg hoeft een vriendin van mij al niet meer bij te springen op de speciale corona afdelingen in het ziekenhuis waar zij werkt. Snel weer terug naar ‘het oude’ in het nieuwe normaal. Een nieuwe normaal zonder festivals, althans zolang er geen vaccin is. 

En dat betekent dat er na maanden onzekerheid eindelijk iets duidelijk is: ik moet iets anders gaan doen. Waar in eerste instantie drie maanden TOZO nog een hele schappelijke oplossing leek, is het nu wel duidelijk dat dit langer gaat duren dan we met z’n allen hoopten. BEUN Creatives, het bedrijf waar ik jarenlang aan gebouwd heb, heeft geen plek meer in de nieuwe normaal. 

Dus ik stofte mijn hbo-diploma af, tikte een kek CV in elkaar en besloot dat ik op twee vacatures zou reageren. Bedrijf 1, een onderwijsinstelling, reageerde ontzettend snel, ik mocht maandag (een dag na het insturen van mijn motivatiebrief) een videopitch opsturen. Fantastisch! Als alles meezat had ik binnen een week werk gevonden, want donderdag zouden de gesprekken al plaats vinden. Heel even was ik opgelucht en leek het allemaal goed te komen. Woensdagavond veranderde dat gevoel echter snel. In een mailtje maakte Kim excuus: “We hebben 78 reacties ontvangen en een selectie gemaakt. Jij zit daar helaas niet bij en dat is vervelend. Want veel reacties is fijn voor ons, maar de concurrentie is erg lastig voor jullie. Succes met de verdere zoektocht [red.]”. Bedrijf 2, een overheidsinstantie, deed er iets langer over. Zij hoefde geen videopitch te zien en hadden mijn CV direct al op de stapel ‘standaard afwijzing’ gelegd. Ook hier met de mededeling dat er wel érg veel (60+) reacties waren geweest en dat Mvr. Klaassen niet persoonlijk overal op ging reageren. 

Fair enough, ik heb natuurlijk maar twee pogingen gedaan. Maar ik praat ook met vrienden die in hetzelfde schuitje zitten. Een vriendin deelde vanmorgen nog een lange mail. Excuses, 372 aanmeldingen, ook zij was niet bij de selectie van 34 sollicitanten gekomen die een opdracht kregen in de tweede ronde. Een opdracht, fijn. Je schrijft eerst op je a-game een unieke brief (standaardbrieven verliezen altijd toch?) en bereid alles voor. Alles bij elkaar gerust een klusje van 2-3 uur, twee weken wachten op een reactie en dan mág je een opdracht uitvoeren om te bewijzen dat je goed genoeg bent. Was daar dat hbo-papiertje niet voor? Je verwerft jezelf dus niet eens het recht op werk, maar eerst het recht op toegang tot de selectieopdracht (die onder 34 mensen wordt verspreid). Ik stel me als ondernemer even voor hoe happy ik zou zijn met de kans om te mogen pitchen bij een klant als je weet dat er nog 33 andere bedrijven zijn gevraagd. Verwacht die klant dan echt dat ze 34 perfect uitgewerkte concepten gepitcht krijgt? En denken de bedrijven echt dat men dat werk ineens zó graag wil doen, na jaren van krapte op de arbeidsmarkt? 

Ik respecteer iedereen die er voor kiest om er wel aan mee te gaan, maar dit ritje is niet mij besteedt. Wellicht nog te trots op wat ik in de afgelopen jaren voor elkaar gebokst heb, maar misschien ook gewoon omdat ik me dan bij voorbaat al niet gewaardeerd voel. De arbitraire papieren keuring, de toegangscode tot de geheime opdracht, de psychologische test om te kijken of je bij het bedrijf past en vervolgens nog de vleeskeuring op locatie, mij niet gezien. Ik respecteer bovenal namelijk vooral mezelf en weet dat ik meer kan en waard ben dan dat.